While My Guitar Gently Weeps…

Intro

Een gastblog schrijven doe ik niet elke week, althans na vandaag even niet meer. Vorige week en deze week 2 achter elkaar, dan is het tijd voor even rust. En aandacht voor eigen blog. Maar vandaag dus niet. Want ik ben vereerd met het verzoek onderdeel te zijn van de 24uursgastblogs van Rosalie. Met liefde voldoe ik aan dat verzoek. Een paar weken geleden leek het er voor de lezers dezes zelfs op dat ze vijf keer door een blog van mij heen zouden moeten, omdat er nog geen twee klokjes rond gastbloggers waren. Nu wel, en dat is veel leuker! Voor Rosalie. 

Omdat ik alleen tot de twitter- en blogkring van Rosalie hoor, weet ik niet meer dan dat ik van haar zie op Twitter en op dit blog. Daar springt voor mij één ding heel erg uit: passie voor muziek. Dan is de richting van dit blog snel bepaald. Ik ga een blog over muziek schrijven. Voor Rosalie.

Mensen, die vaker iets van mij lezen, weten inmiddels wel dat ik graag kennis en ervaring deel. Over de gekste dingen, dat ook nog eens. Omdat ik vrijwel over alles een mening heb, en de naam heb een scherpschrijver te zijn, doe ik het vandaag maar eens rustig aan. Ik schrijf eens een keertje een blog zonder kritische noot, bijna een unicum! Voor Rosalie.

Van mijn blog is de daar graag geziene lezer gewend dat ik in een intro alvast wat eerste meningen over iets drop en vervolgens uitleg wat ik in de rest van het blog ga doen. Meestal koppel ik een onderwerp aan wat dat voor mij betekent, zowel persoonlijk (niet privé, want dat gaat jullie geen snars aan…) als in mijn werk, wat het aan gevoel oproept of meebrengt, ik kraak her en der eens wat noten en spaar niemand, in de eerste plaats mijzelf niet. Dat stuk skip ik hier maar gemakshalve, want schrijven over muziek, zoals ik dat hier ga doen, dat mag eigenlijk geen discussie oproepen. Want muziek IS gevoel, muziek IS passie. En er is voor mij bij elke gemoedstoestand, bij elke emotie, passende muziek. Dus ondanks dat de regering is gevallen, is dit onderwerp door niemand controversieel te verklaren en ga ik er gewoon tegenaan. Voor Rosalie

Muziek voor Rosalie

Rosalie laat on tweets regelmatig weten naar welke artiesten zij in een bepaalde week het meest heeft geluisterd. Als je een lijstje zou maken van de Top 3-en van Rosalie, zo door de maanden heen, dan krijg je dit:

1. Roosbeef
2. Coldplay
3. The Beatles

Een illuster rijtje. En daar mag best wat anekdotisch bij. Rosalie en ik hebben een keer iemand getwittermangeld door elkaar delen van Roosbeef-teksten te tweeten, met iemand ingekopieerd, dus. Voor ons was het volslagen duidelijk, en vaak bevatten de citaten ook nog daadwerkelijk snippets van inhoudelijke informatie, waardoor we niet alleen songteksten uitwisselden. Voor de gemangelde tweep onnavolgbaar… Lezersvraag: wat zouden jullie mij reply-en als ik ’15:31 16°’ aan je zou tweeten? Ik tweette het een tijdje geleden aan Rosalie:

Niet hieronder naar het antwoord kijken… Als je het weet: +100 met een griffel! Een bank vooruit en een zoen van de juffrouw…

Het enig juiste en tevens volledige antwoord op mijn tweet. Dat zal toch niemand anders dan Rosalie goed hebben gehad? Ik vind Roosbeef ook heel leuk om te luisteren, maar Rosalie is echt een grotere fan! Ik ga daar in deze gastblog helemaal niks aan af doen. En ik laat Coldplay en The Beatles even voor wat ze zijn. Met heel veel respect, maar ik kom er niet aan toe in deze blog iets met die twee bands te doen, wat ik wel naast Roosbeef ga zetten. Want natuurlijk kan ik hele verhandelingen houden over Genesis, Frank Zappa, Bob Dylan, The Who, Supertramp, David Bowie, Queen, The Rolling Stones, The Police, The Clash, The Cure (ah, daar heb ik Rosalie, toen ze zelf met een nummertje kwam dat ze wel leuk vond, The Subway Song van laten luisteren…scary…), Dire Straits, The Band, Talking Heads, Blondie, Pat Benetar, Duran Duran, Kate bush, nou ja en zo nog tientallen namen van supergroepen en superartiesten. Maar dat is verleden tijd… Mooie muziek, maar het is wel 2012

Maar ik ga voor Rosalie en voor de lezers wel een paar dingen naast Roosbeef zetten. Want er is nog veel meer moois aan Nederlandstalige vrouwelijke singer songwriters! En die mogen ook best eens in de Top3 van een muziekweekje van Rosalie! Ik ga geen YouTube-video’s embedden, dat neemt erg veel ruimte in. Links naar de clips is korter. En de verrassing misschien groter.

Eefje de Visser

Om te beginnen Eefje de Visser . Nadat ze eerst een EP, Hartslag met drie wondermooie nummers zomaar gratis weggaf, kwam er vorig jaar een eerste album, De Koek. Prachtige muziek, gevoelige, melancholieke teksten.

Het titelnummer van de EP, Hartslag, komt ook voor op De Koek . Een tweede voorbeeld is een van mijn favoriete nummers, Trein. Hier kun je zien en horen dat Eefje ook live haar mannetje staat…

Een stukje tekst uit Trein:

Er was een trein
Waar ik in zat
Waarin ik rust vond
Rust van de mensen
Rust in mezelf
Rust door het land waar we langs
Er was een trein
Waar ik in zat
Waarin ik gek werd
Gek van de mensen
Gek van mezelf
 

En gek van de steden waar we reden
Als ik mijn hoofd op de ramen rustte
 

En omdat niemand me verliet was ik nooit echt alleen te vinden
En ik had een huis vol vreemden en een hoofd vol vrienden
Een brievenbus vol brieven op iedereen verliefd en ik ga naar bed

Nog wat wetenswaardigheden over Eefje? OK, wat dingetjes van Wikipedia, hoeven jullie die niet zelf op te zoeken:

Wikipedia

Eefje de Visser (Gouda, 8 februari 1986), ook wel bekend als Eefje, is een Nederlands zangeres. In 2009 won ze de Grote Prijs van Nederland in de categorie singer-songwriter.
 
Eind jaren 90 volgde De Visser gitaarlessen in haar toenmalige woonplaats Moordrecht, waar ze op 1 juli 2000 haar podiumdebuut (buiten school en familiefeestjes) beleefde met een optreden met een vriendin tijdens het Moordrecht 2000-festival.
 
Tot haar eigen verrassing wist De Visser tot de finale van de Grote Prijs van Nederland 2009 door te dringen, in de categorie Singer-songwriter. Daags voor de finale maakte ze haar nationale tv-debuut in De Wereld Draait Door met het nummer “Hartslag.” Later zou ze in diverse interviews vertellen dat ze voor haar tv-optreden zenuwachtiger was dan voor de finale van de GPNL zelf. Op 12 december 2009 won De Visser de Grote Prijs van Nederland met een volgens critici origineel en meeslepend optreden. “Met haar liedjes wist ze iedereen vast te houden en te boeien”, oordeelde de jury.[1]
 
2010 stond in het teken van heel veel optredens. Begin dat jaar trad ze met de overige GPNL-winnaars op tijdens een muziekfestival in Casablanca, Marokko. In de zomer nam ze deel aan het Horizon Festival, waarbij artiesten, crewleden en betalende reizigers gedurende 10 dagen in zes zeilschepen langs de Waddeneilanden voeren en uitvoeringen gaven. In november/december trad ze op als support voor Lucky Fonz III. Ondertussen werkte ze aan haar debuut-cd, die onder de titel De Koek op 7 januari 2011 verscheen en op 26 januari 2011 in de bovenzaal van het Amsterdamse Paradiso ten doop werd gehouden. Als opwarmer bracht De Visser op 17 november 2010 de digitale download-EP Hartslag uit. Ze woonde toen inmiddels weer in Utrecht. Haar studie had ze na het winnen van de GPNL afgebroken.

                                                                                                                      Wende Snijders

                                                                                             
De tweede, die ik noem. Ik bouw het op, namelijk. Ik heb nog een derde, en die vind ik zelf het allerbeste… Maar Wende, tssessis, wat een zangeres! En in de media is Wende ook nog gewoon een leuk mens, die slim is en slimme dingen zegt. In het begin van haar carrière was ze vooral chansonnière, werkelijk prachtige Franse liedjes. Maar daar gaat het nu niet over… Wende Snijders maakt GEWELDIGE Nederlandstalige muziek en zingt daarnaast ook covers.

Ik kies hier voor een paar bijzondere dingen van Wende. Ze speelde tijdens tijdens ‘Leve De Beschaving, oktober 2010 De wereld samen met het Metropole Orkest.

En ik kies een nummer van Ramses Shaffy, vertolkt door Wende… Laat me Een deel in het Frans, een deel in het Nederlands. Tranen in mijn ogen, terwijl ik dit voor jullie schrijf. Kippenvel, rillingen, tranen. Het is zo mooi!

Omdat ik het niet kan laten volgt hier ook nog de link naar het duet van Wende Snijders met Huub van der Lubbe. Geen misselijke naam in de Nederlandse muziek… Maar Wende doet dat moeiteloos. Zij hoort daar met Huub!

Tekst? OK, tekst:

Vitrage vlaagt wit voor het halfopen schuifraam
Namiddag stadsgeluid dringt loom gesmoord door
Hier in kamer 16, 1 hoog, hotel Eden
Klinkt goed maar stel je er niet al te veel bij voor
 
Het is laat op de avond, verstikkend hier binnen
Balkondeuren open, onweer in de lucht
Katten die janken op het plat van het schuurtje
Bladstil zo lijkt het, soms plotseling een zucht
 
Alleen de wind weet wat de wind weet
Wat de wind weet dat weet alleen de wind
Alleen de wind weet wat de wind weet
Wat de wind weet dat weet alleen de wind
 
Mijn koffer nog dicht, alleen mijn pak uitgehangen
De hitte drukt neer als onzichtbare mist
In mijn hemd op het bed, lees je brief nog eens over
Maar het wit zegt weer niets dat ik nog niet wist
 
Net de hond uitgelaten, ik tuur over een glossy
Harry die slaapt al, moet vroeg weer op pad
Ik dim alle lichten, wou dat het ging bliksemen
Dat zou ik je schrijven als ik wist waar je zat
 
Alleen de wind weet wat de wind weet
Wat de wind weet dat weet alleen de wind
Alleen de wind weet wat de wind weet
Wat de wind weet dat weet alleen de wind
Van Wende doe ik lekker geen RTLBoulevardje of een Wikipediaatje. Als je meer van haar wilt weten, dan zoek je het gewoon zelf op. Dat kunnen jullie best! Maar 1 ding dan nog: Ik heb Wende Snijders live gezien, eind 2010 in Tivoli De Helling in Utrecht. Uitverkocht, maar daar is in De Helling niet heel veel voor nodig, ik denk dat er 400, 450 mensen in kunnen. Wende speelde de sterren van de hemel, tot zij met een loopmicrofoon van het podium het publiek in liep. Ik stond op de 20ste, 25ste rij, ongeveer recht voor het podium. Zij naderde, zij schreed dichterbij. Bij het refrein stond ze voor mij. En zong dat refrein, voor mij. Wat een gelukzalig moment. Anderhalf jaar geleden, op mijn netvlies geëtst! In mijn oren gegrift! In mijn hart gesloten! Nog steeds een warm gevoel van binnen. Wende for ever!

Ellen ten Damme

Foto: Danny van den Berg

Ik overdrijf niet als ik Ellen ten Damme bestempel als de Johan Cruijff van de (podium)kunst in Nederland. Er was een tijd dat alles dat Johan Cruijff aanraakte, in goud veranderde. Dat is bij Ellen ten Damme niet anders. En niet alleen muziek, ook circus, variété, film, reclame, verzin het en als Ellen zin heeft maakt ze er een programma van. Ik heb haar inmiddels een keer of 10 zien optreden, op De Parade een paar keer, met als hoogtepunt in een half uur twee of drie keer verkleden en er uitzien als een kopie van Nina Hagen, changé, Marlène Dietrich, changé, Ellen ten Damme. En muziek maken als Hagen en Dietrich, dat ook. En met de Van Damme-handstands, gewoon doorzingen maar. Met viool, met piano, met gitaar, wat jij wil. Ik heb haar in Carré gezien, in de Kleine Komedie, en op nog veel meer plekken. Ik ben fan, ik kom er voor uit.

Ellen is begonnen als een stevige rocker. Maar in 2009 verscheen het Nederlandstalige album ‘Durf Jij?’, waarop Ellen gedichten van Ilja Leonard Pheiffer van muziek voorziet. Onbeschrijfelijk mooi! Daarom doe ik ook geen poging om daar verder iets over te schrijven:

Ellen’s korte kapsel in deze clip komt doordat ze net een chemokuur achter de rug had. Dus een overlever, dat is het enige dat ik gemeen heb met haar…

De tekst van Durf jij?:

Als ik de dorst drink van het wachten
En de tijd slik die je morst
Als ik de lange lege nachten leer begraven in mijn borst
Als ik de honger leer verbijten
Van jouw veel te verre mond
Als ik de dagen stil zal slijten
Die door zwijgen zijn verstomd
 
Durf jij, durf jij
me dan te zeggen dat je komt?
Durf jij, durf jij
 
Als ik door distels naar je toekruip
op een brandend pad van grind
Als ik door oerwoud naar je toesluip
Angstig rillend als een kind
Als ik rivieren overzwem
naar het land waar jij verblijft
Als ik de wilde zeeën tem
op een vlot dat amper drijft
 
Durf jij, durf jij
me dan te zeggen dat je blijft?
Durf jij, durf jij
 
Weer een lied is het oude liedje
Wat zal zijn is wat eerder bestond
Voel jouw brand in je hart dan geniet je
Maar de klok tikt
en alles is rond
Ja
 

En als je eindelijk zult proeven
wat je niet wist dat bestond
Als jij niets meer hoeft dan vertoeven
op de stilte van mijn mond
Als dorst en honger zijn gestild
niets dan voortaan nog bestaat
Als jij niet meer van mij verschilt
Stilte neerdaalt in de straat
 
Durf jij, durf jij
me dan te zeggen dat je gaat?
Durf jij, durf jij
me dan te zeggen dat je blijft?
 

Durf jij, durf jij
me dan te zeggen dat je komt?
Durf jij, durf jij
En de klok tikt
en alles is rond
Ik heb maar 1 nummer van ‘Durf Jij’ gekozen, maar dat hele album is een klassieker! Ga luisteren!

Een tweede nummer voor hier is de single uit 2012, ‘Verder, Verder’, als voorloper van het tweede Nederlandstalige album. Dat gaat dit jaar mei uitkomen. Ik kan niet wachten… Maar ik doe het toch.

En als buitenbeentje, gewoon omdat het kan, neem ik ook nog de link op naar de video van Plattgefickt . Hilarisch verhaal! Hier de Wikipedia-versie:

Ten Damme is zeer bekend in Duitsland dankzij rollen in veel (televisie)films. Ze spreekt en zingt vrijwel accentloos Duits. Op 12 maart 2005 nam Ten Damme met het door Udo Lindenberg gecomponeerde Plattgeliebt deel aan de voorrondes van het Duitse Nationale Songfestival dat ze niet won. De titel van het lied was oorspronkelijk Plattgefickt (‘platgeneukt’), maar van hogerhand werd vriendelijk doch dringend verzocht de titel te wijzigen, en werd het Plattgeliebt. Het lied is een anti-oorlogslied gericht tegen Bush en zijn beleid inzake Irak.

De video…met als kanttekening dat ik bij deze opname in het publiek zat… Zo gaaf! Vreemd hoor, dat Ellen het Songfestival niet won… *proest* ROFLOL!

Slot

Zo, nu nog een goed einde aan deze blog breien… Rosalie, je speelt gitaar, daarom heet mijn gastblog zoals hij heet. Ik kan alleen maar hopen dat je, net als Roos, Eefje, Wende en Ellen, met passie muziek blijft maken. Dat je een beetje kunt genieten van wat ik in dit blog voor je op een rijtje heb gezet. En vooral dat je lol blijft houden in muziek kuisteren en muziek maken. Omdat je lol hebt in wat JIJ doet. En omdat jij een instrument speelt, en ik niet, en daar ben ik best een beetje jaloers op.

Dit was een gastblog van Ruud van RuudKetelaar je kan hem ook volgen op twitter via @RuudKetelaar